تو به شفافی شبنم روی برگا

من مثل یه تیکه ابری که میافته از درختا

تو مثل طراوت گلای نرگس روی قلبم

من نوشتم بی تو هرگز

بین منو تو فاصله غوغا میکنه

یاد حرفای قشنگت

منو رها نمیکنه

تو منو گذاشتی رفتی

تو روزگار وحشی

توی کوچه های غربت دنبالم حتی نگشتی

تو مثل ستاره ای که توی شبهای سیاهم

 میدرخشی و میشی جون پناهم

تو مثل طراوت گلای پونه

چرا رفتی از برم ای دیونه

تو مثل یه تیکه ابری توی آسمون آبی

پاک و ساده مثل رویا مثل خوابی

  بگو یک بار آره یکبار بر میگردی

یا هنوزم بیتفاوت یخی سردی

بین منو تو فاصله غوغا میکنه

..................................

دلم تنگ است این شب ها یقین دارم که می دانی

صدای   غربت تن را از احساسم تو می خوانی

 شدم از درد تنهایی  گلی پژمرده و غمگین

ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو می دانی

میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم

 چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته می رانی؟

 تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند

 به خون آغشته ای ای دل،عجب امشب پریشانی!

همواره قلب بیمارم  به یاد تو شود روشن

چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی

ای دل.............

دیدی آنرا كه تو خواندی به جهان یار ترین

سینه را ساختی از عشقش سر شارترین

آنكه می گفت منم بهر تو غمخوار ترین

چه دل آزار شد آخر،چه دل آزار ترین

دیدی…؟!!

آرزوی من اینست
که دو روز طولانی
درکنار تو باشم فارغ از پشیمانی
آرزوی من اینست
یا شوی فراموشم
یا که مثل غم هر شب گیرمت در آغوشم

آرزوی من اینست
که تو مثل یک سایه
سر پناه من باشی
لحظه تر گریه

آرزوی من اینست
نرم و عاشق و ساده
همسفر شوی با من در سکوت یک جاده
آرزوی من اینست
هستی تو من باشم
لحظه های هوشیاری مستی تو من باشم

آرزوی من اینست
تو غزال من باشی
تک ستاره روشن در خیال من باشی
آرزوی من اینست
در شبی پر از رویا
پیش ماه و تو باشم
لحظه ای لب دریا

آرزوی من اینست
از سفر نگویی تو
تو هم آرزویی کن
اوج آرزویی تو
آرزوی من اینست
مثل لیلی و مجنون
پیروی کنیم از عشق
این جنون بی قانون
آرزوی من اینست
زیر سقف این دنیا
من برای تو باشم
تو برای من تنها

...تقدیم به  تو

دست هایم چشم در راهند
چشم در راه دست هایی
که چشم از دست هایم بر نخواهند داشت
حتی به لحظه ای

تو مثل راز پاييزي و من رنگ زمستانم
                                چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم


تو مثل
      شمعداني ها پر از رازي و زيبايي
                                  و من در پيش چشمان تو مشتي خاک گلدانم


 تو درياي تريني آبي و آرام و بي پايان
                             و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم
                                                تو مثل آسماني مهربان و آبي و شفاف
                                                                      و من در آرزوي قطره هاي پک بارانم

نمي دانم چه بايد کرد با اين روح آشفته
                                     به فريادم برس اي عشق من امشب پريشانم
                                                              تو دنياي مني بي انتها و ساکت و

سرشار و من تنها در اين دنياي دور 
                                                                         از غصه مهمانم


تو مثل مرز احساسي قشنگ و دور و نامعلوم
                            و من در حسرت ديدار چشمت رو به پايانم
                                                       تو مثل مرهمي بر بال بي جان کبوتر


و من هم يک کبوتر تشنه باران درمانم
                                     بمان امشب کنار لحظه هاي بي قرار من
                                                                ببين با تو چه رويايي ست رنگ شوق چشمانم

^{خدایا میدانم که بسیار از راهت دور افتاده ام...}

^{میدانم نشانی از تو در نوشته هایم نگرفته ام...}

^{هزار بار به در خانه ات آمده ام و با بزرگی وصف ناپذیرت مرا نا امید برنگرداندی...}

^{پس ای مهربان مهربانان : به خاطر هر آنچه که از تو دورم کرد مرا عفو کن...}        

سلامم را می نویسم
تا زحمت گشودن لبهایت را برای پاسخش نبینم
نکند لبهای نازنینت را برای پاسخ گفتن
به سلامم از هم بگشایی اما از روی اجبار
نازنین من
می شود بگویی با چه زبان بگویم
که پروانه پریشان نگاهم هنوز هم
این نیلوفری شمع مهربانی های توست
من التماس کدام گلدان را بکنم
که لطافت شمعدانیهای صورتش را به پای
حقارت واژه های بی تقصیرم بریزد
برگها بیشتر از آدما قدر تو را می دانند
و من بیشتر از برگها

دلم می خواد اینجا باشی تا تو چشات نگاه کنم

کبوترای عشقمو از تو چشات هوا کنم

دلم میخواد اینجا خزون من بهار بشه برای دیدنت لحظه شماری می کنم...

می دانی که دلم برایت تنگ است

ای کاش وقتی تو را ببینم

تمام دنیا و آدمهای اطرافمان خشکشان بزند...

ای کاش وقتی تو را ببینم از فرط شادی یخ نزنم

و بتوانم بگویم که

چقدر از دیدنت خوشحال شده ام...

ای کاش بتوانم برای همیشه

در چشمانت زل بزنم

ای کاش بتوانم تو را در آغوش بکشم

که دلم سخت برایت تنگ است...

ای کاش دیگر حرف از رفتن نزنی و بمانی

ای کاش برای همیشه

با هم بمانیم...

برای دیدنت لحظه شماری می کنم...

من که نشد تا آخر همسفر تو باشم...

وقتي که اون نگاهت ،، عشق و با من شروع کرد

 وقتي گذشتي از من شعر وداع مي خونم .......

تو را آنقدر دوست دارم که می دانم
اگر روزی بی من طلوع خورشید را به نظاره نشستی
اگر روزی بی من غریبانه بر سینه زمین گام گذاشتی سوگند یاد کن
که مو های چون کمندت را در هجوم باد های سرخ پریشان نکنی
سوگندیاد کن که از چشم های غزال گونه ات برایم اشک نریزی
فقط
فقط لبخند بزن که لبخندت تفسیر زیبا ترین طلوع است برایم
چه در کنارت باشم چه در زیر آوارهایی از خاک سکنا گزیده باشم
بی تو هر بهار خزانیست مه آلود
با هر خزان بهاریست پر از جود

نبودی تا بگیری دست سردم

                       ندیدی با خودم بی تو چه کردم

به آتش چون کشیدم،  دامن خود

                       فراموشت کنم،  اما نکردم   

 برایم این جهان باتو جهان بود

                    درون سینه ام عشقت نهان بود 

اگر چه پیر می شد جسم خاکی

                   همیشه روح من با تو جوان بود  

 سراسر شور بودم با نگاهت

                        پر پرواز من بود و صدایت

چرا یک دم نماندی در کنارم 

                      که بالم را بشویم در هوایت

اسیرم کن دوباره با نگاهت

                    مرا مصلوب کن در خاک پایت

تو را می خواهمت هرچند دوری

                     بیا ای نازنین،  مُردم برایت